Ola Dobrzańska: Dlaczego pływam?
Przez 30 lat żyłam w przeświadczeniu, że woda jest moją fobią, a ja sama antytalenciem pływackim. Pomimo wielu prób podjęcia nauki pływania w dzieciństwie, jako dorosła kobieta nadal bałam się zanurzyć nogę w basenie.
Nikt i nic nie było w stanie pokonać mojego strachu przed błękitną głębią.
W dniu 30-tych urodzin postawiłam sobie cel „nauczę się pływać”. Motywatorem do działania były narastające bóle stawów i kręgosłupa. Całe życie przede mną więc trzeba się ratować ;)
Szybko zaczęłam poszukiwania instruktora i wtedy koleżanka poleciła mi Jacka.
Na pierwszych zajęciach, kiedy Jacek poprosił, abym zanurzyła głowę pod wodę w jego oczach widziałam swoje przerażenie… a jednak udało się! ☺
Ku memu ogromnemu zaskoczeniu, nauka kraula przyszła mi z łatwością i szybko robiłam postępy pod okiem Jacka, który zaszczepił we mnie pasję do pływania. W jasny sposób tłumaczył kolejne kroki, pokazywał ćwiczenia, dzięki którym zajęcia były zarówno intensywne jak i ciekawe.
Pływanie rozwija moją wytrzymałość, ogólną sprawność i wydolność fizyczną organizmu. Daje bardzo dużo radości, wycisza emocje, kształtuje sylwetkę i uwalnia moje stawy i kręgosłup od bólu.
Basen odwiedzam 4 razy w tygodniu. Z każdą kolejną wizytą, woda staje się moją przyjaciółką i czuję, że zaczynamy nadawać na tych samych falach ☺.
Na pewno nie zakończę mojej nauki na kraulu. Motylek i delfin czekają. Trzymajcie kciuki!
